E-booki

Co obejmuje EAA w tym obszarze

Załącznik I łączy e-booki z „dedykowanym oprogramowaniem” służącym do ich czytania, i jest to połączenie celowe: dostępność e-booka zależy jednocześnie od obu tych elementów. Dobrze ustrukturyzowany plik otwarty w aplikacji do czytania, która ignoruje tę strukturę, jest równie mało użyteczny jak płaski skan otwarty w dobrze zbudowanej aplikacji. Żaden z tych dwóch elementów nie jest tu oceniany w oderwaniu od drugiego.

Zakres ten obejmuje to, co wydawcy i sprzedawcy udostępniają konsumentom — e-booki sprzedawane lub wypożyczane do czytania konsumenckiego — a nie każdy dokument cyfrowy tworzony wewnętrznie przez wydawnictwo.

Książka i czytnik razem

Sam plik niesie strukturę: nagłówki, spis treści, kolejność odczytu, tekst alternatywny dla obrazów i diagramów oraz znaczniki języka. Oprogramowanie do czytania niesie natomiast elementy sterujące, które działają na tej strukturze: czy czytnik pozwala zmienić rozmiar lub dynamicznie przepłynąć tekst (reflow) bez utraty treści wychodzącej poza krawędź ekranu, czy nawigacja (przejście do rozdziału, zakładki, konkretnej strony) jest udostępniona jako prawdziwe elementy sterujące, a nie tylko gest przesunięcia palcem, oraz czy wbudowana funkcja czytania na głos lub synteza mowy rzeczywiście korzysta ze struktury pliku, zamiast po prostu odczytywać płaski strumień znaków.

Reflow, nawigacja i synteza mowy

To właśnie w tych trzech obszarach koncentruje się większość praktycznej pracy. Reflow pozwala czytelnikowi ze słabym wzrokiem zwiększyć rozmiar tekstu bez konieczności powiększania gestem uszczypnięcia stałego obrazu strony. Nawigacja pozwala użytkownikowi czytnika ekranu lub dostępu przełącznikowego przemieszczać się według rozdziału lub nagłówka, zamiast przewijać ekran po ekranie. Obsługa syntezy mowy — czy to wbudowanej w aplikację, czy przekazanej czytnikowi ekranu samej platformy — zależy całkowicie od tego, czy plik udostępnia prawdziwy tekst i strukturę, z których można czytać; zeskanowany obraz strony niweczy wszystkie trzy naraz, bez względu na to, jak ostry jest skan.

Na co audytorzy patrzą najpierw

Przegląd zaczyna się zwykle od struktury leżącej u podstaw pliku, zanim jeszcze dojdzie do samej aplikacji do czytania: czy istnieje prawdziwa warstwa tekstowa, czy nagłówki są oznaczone jako nagłówki, a nie tylko stylizowane, by tak wyglądać, oraz czy spis treści jest prawdziwą, nawigowalną listą. Następnie przechodzi do samej aplikacji — zachowania przy zmianie rozmiaru i reflow, tego, czy każdy element nawigacji ma odpowiednik obsługiwany z klawiatury, oraz czy tekst alternatywny zapisany w pliku rzeczywiście dociera do funkcji czytania na głos, zamiast być po cichu pomijany.