Dostęp do mediów audiowizualnych

Co obejmuje EAA w tym obszarze

Ten sektor obejmuje usługi zapewniające dostęp do mediów audiowizualnych — katalog, odtwarzacz i elektroniczny przewodnik po programach, których konsument używa, by znaleźć i obejrzeć treść — a nie samą treść nadawaną, która podlega odrębnym przepisom dotyczącym mediów audiowizualnych. Interfejs przeglądania i odtwarzania platformy wideo na żądanie jest tu celem; film czy program wewnątrz odtwarzacza nie jest tym, co ocenia EAA.

To rozróżnienie ma praktyczne znaczenie: katalog może być w pełni nawigowalny, a odtwarzacz w pełni obsługiwalny, podczas gdy sam materiał wideo nie ma żadnych napisów — a te dwa ustalenia należą do różnych obowiązków.

Warstwa dostępu, nie sam program

„Warstwa dostępu” to użyteczny skrót na określenie tego, co faktycznie wchodzi w zakres: wyszukiwanie i przeglądanie, pasy rekomendacji, strona szczegółów programu, elementy interfejsu odtwarzacza wokół wideo (odtwarzanie/pauza, przewijanie, głośność, napisy, wybór audiodeskrypcji) oraz siatka elektronicznego przewodnika po programach dla treści na żywo lub zaplanowanych. Każdy z tych elementów jest samodzielnym interfejsem interaktywnym, budowanym w taki sam sposób jak każda inna powierzchnia sieciowa czy aplikacyjna, i ocenianym w ten sam sposób.

Katalogi, odtwarzacze i przewodniki

Odtwarzacze zasługują na szczególną uwagę, ponieważ ich elementy sterujące są zwykle budowane niestandardowo, a nie oparte na natywnych kontrolkach przeglądarki, co oznacza, że obsługa z klawiatury, etykietowanie i widoczność fokusu nie są automatyczne — trzeba je świadomie zaprojektować. Przewodniki po programach są często gęstą siatką, co rodzi własne pytania dotyczące zarządzania fokusem, odmienne od tych przy prostej liście. A ścieżka napisów czy audiodeskrypcji istniejąca na poziomie pliku jest użyteczna tylko wtedy, gdy interfejs rzeczywiście udostępnia element sterujący pozwalający ją włączyć.

Na co audytorzy patrzą najpierw

Przegląd zaczyna się zwykle od odtwarzacza: czy każdy element sterujący — odtwarzanie, pauza, przewijanie, głośność, napisy, audiodeskrypcja — da się osiągnąć i obsłużyć z klawiatury, i czy fokus pozostaje widoczny podczas przemieszczania się między nimi. Następnie sprawdza się, czy napisy oraz, tam gdzie są dostępne, audiodeskrypcja są rzeczywiście możliwe do wybrania w interfejsie, a nie tylko obecne w samym pliku. Potem przegląd przechodzi do przewodnika i katalogu: czy element z fokusem w siatce programów jest wskazany wizualnie oraz czy wyniki wyszukiwania podają swoją liczbę i strukturę, zamiast polegać na tym, że widzący użytkownik przewinie listę, by zobaczyć, ile ich jest.