Sprzęt komputerowy i systemy operacyjne dla konsumentów

Co obejmuje EAA w tym obszarze

Ten sektor obejmuje konsumencki sprzęt komputerowy ogólnego przeznaczenia oraz dostarczany wraz z nim system operacyjny, traktowane jako jeden produkt. To połączenie jest celowe: dostępność komputera nie jest tak naprawdę kwestią sprzętu ani oprogramowania rozpatrywaną osobno — chodzi o to, czy urządzenie kupowane przez konsumenta „z półki” można skonfigurować i użytkować, korzystając z czytnika ekranu, powiększenia, alternatywnego sposobu wprowadzania danych lub napisów, od pierwszego uruchomienia.

Stacje robocze biznesowe i specjalistyczne, sprzedawane wyłącznie w kanałach dla przedsiębiorstw, wykraczają poza to, czego dotyczy ta strona; celem jest tu konsumenckie urządzenie ogólnego przeznaczenia.

Komputer i system operacyjny razem

Sprzęt wnosi tu stronę fizyczną: porty i złącza obsługujące standardowe urządzenia peryferyjne technologii wspomagającej oraz elementy sterujące (głośność, jasność, zasilanie), których obsługa nie zależy wyłącznie od precyzji ruchowej czy wzroku. System operacyjny wnosi stronę programową: wbudowany czytnik ekranu, lupę i obsługę napisów dostępne od razu, bez konieczności osobnego zakupu, oraz interfejs API dostępności, na którym może polegać inne oprogramowanie — w tym oprogramowanie niestworzone przez producenta — by pozostać z nim zgodne.

Wbudowane funkcje dostępności

Wymogi w tym obszarze sięgają dalej niż stwierdzenie „system operacyjny ma gdzieś menu dostępności”. Obejmują to, czy oprogramowanie firm trzecich i dołączone do systemu rzeczywiście może korzystać z usług dostępności platformy, zamiast rysować własne, niedostępne elementy sterujące, czy aktualizacja systemu może po cichu zresetować lub wyłączyć preferencje dostępności użytkownika, oraz czy wybrane przez użytkownika ustawienia utrzymują się tak, jak każda inna preferencja. Funkcja, która istnieje, ale zostaje usunięta przez kolejną aktualizację, tak naprawdę nie została dostarczona.

Na co audytorzy patrzą najpierw

Przegląd zaczyna się zwykle od pierwszej konfiguracji: ile kroków trzeba wykonać, by dotrzeć do podstawowej funkcji dostępności i ją włączyć, oraz czy sama ta ścieżka jest dostępna dla kogoś, kto niczego jeszcze nie włączył. Następnie sprawdza, czy powszechnie dołączane aplikacje poprawnie udostępniają swój interfejs przez API dostępności systemu, zamiast zawodzić po cichu, czy aktualizacja zachowuje preferencje dostępności w trakcie przejścia na nową wersję, oraz czy dokumentacja produktu rzeczywiście wymienia funkcje dostępności i zgodności, w jakie jest wyposażony, zamiast pozostawiać je nieudokumentowane.